Zonder vrijwilligers geen wedstrijden!

Marieke is 47 jaar en woont in Gouda. Ze heeft twee dochters van 10 en 14 jaar, beiden ook paardenmeisjes, waardoor haar paardenstapel groeit. Ze heeft twee ruwharige teckels, werkt bij de Nederlandse voedsel- en warenautoriteit en rijdt dressuurwedstrijden. Ze helpt graag op de scholen van haar dochters, is actief in een bewonersparticipatie in haar woonplaats en helpt waar ze kan op de spring- en eventingwedstrijden die haar dochters rijden. Want, volgens Marieke, zonder vrijwilligers geen wedstrijden. Het is bijna niet te geloven, maar naast al deze bezigheden is Marieke ook nog met heel veel plezier vrijwilligster op het CHIO Rotterdam.

Marieke: “Vroeger, toen ik ca. 15/16 jaar oud was, spaarden mijn vriendinnen en ik voor kaartjes voor grote concoursen. Zo kwam ik al jong op Indoor Brabant, Jumping Amsterdam, het NK dressuur in Nijmegen en dus ook het CHIO. Enkele jaren geleden mocht één van mijn dochters meerijden in de openingsceremonie van het EK eventing Junioren en Young Riders in Maarsbergen. Ik vond het hele gebeuren schitterend en bedacht me dat ik ook wel bij een groot evenement wilde helpen. Het EK 2019 in Rotterdam kwam er aan, Gouda – Rotterdam is goed aan te rijden dus ik ging kijken op de website van het CHIO en zoals gehoopt zochten ze nog vrijwilligers. Mijn eerste keus was het mediateam en daar was ik tot mijn grote blijdschap welkom. Ik ben dus begonnen in 2019 met het EK, vorig jaar was er helaas geen CHIO en dit jaar was mijn tweede editie. Tijdens het EK waren er veel cameraploegen en faciliteerden wij vooral de schrijvende en fotograferende pers. Dit jaar was het evenement veel kleiner en was er minder pers. Onze hoofdtaak was nu het organiseren van de persconferenties en het verzorgen van input voor de social media kanalen.

Geen werk maar cadeautjes

Het bijzondere aan het CHIO Rotterdam vind ik de sfeer en de locatie. Het is heel compact gebouwd, andere outdoor concoursen hebben een veel groter terrein. Dat kleine vind ik heel gaaf, je wordt als het waren in het concours meegezogen. Ook de ligging in het bos vind ik heel bijzonder, vooral 's avonds als het schemert, met al die lichtjes, sprookjesachtig vind ik dat. Ik vind outdoor concoursen sowieso leuker dan indoor evenementen. Natuurlijk kan het rot weer zijn, maar ook dat geeft weer een bepaalde sfeer.

Het mooiste aan mijn werk voor het CHIO vind ik dat je de emoties van de ruiters zo van dichtbij mee mag maken. Dit jaar bijvoorbeeld wonnen zowel het Nederlandse spring- als dressuurteam de Longines FEI Nations Cup, geweldig vond ik dat. En toen Sanne Thijssen de Grote Prijs won, ik kreeg 300 keer kippenvel. De spanning en haar gedrevenheid waren zo voelbaar en de blijdschap bij haar groom …….. Heel bijzonder zulke momenten, ik denk dan wel eens “zie mij hier nu eens bij staan”. Dit is geen werk meer voor mij, dit zijn cadeautjes.

Ik kijk liever naar een springrubriek, bij dressuur verveel ik me snel. Een paar zijn leuk, maar ik hoef geen 20 combinaties te zien. De actie en spanning bij het springen vind ik geweldig. Ik heb geen favoriete ruiter of paard, maar kan wel genieten van de uitstraling van een paard. Vreemd genoeg zijn de voorbeelden die ik wil noemen dan wel weer dressuurpaarden. Vroeger was ik bijvoorbeeld groot fan van SIlvano N van Ellen Bontje, hij was zo stoer, had zo’n mooie hals en kont en keek altijd zo vrolijk. Iets later was ik gek op Rubels van Hans Peter Minderhoud, die leek zo’n ontzettend plezier te hebben in zijn werk. Over Hans Peter gesproken, tijdens het CHIO dit jaar heb ik genoten van GLOCK's Dreamboy, hij was anders dan anders viel me op, het leek net of hij heel blij was. Grappig is dat de Welsh Cob pony van mijn dochter lijkt op Silvano N, heel toevallig. Alleen deze look a like loopt geen dressuur, maar met veel plezier eventing.

Het ontbreekt mij momenteel aan tijd om naar andere grote concoursen dan het CHIO te gaan. Wel ben ik veel op de spring- en eventingwedstrijden van mijn dochters en ik help ook op de regiokampioenschappen. Sinds kort heb ik een abonnement op Clip My Horse en daar kijk ik regelmatig naar, zowel live als achteraf, erg leuk vind ik dat.

Vorige week hadden we een etentje met het media team van het CHIO en toen hebben we bedacht dat het ontzettend leuk zou zijn om met dit team te vrijwilligen bij de Olympische Spelen in Parijs over drie jaar. Bij het CHIO heb ik nu twee jaar achter de rug en dat vind ik super leuk om te doen. We zijn als team echt op elkaar ingespeeld. Wel wil ik graag nog meer handigheid krijgen en mijn netwerk hierin vergroten, maar dat komt vanzelf.

Aandacht voor de jeugd

Tenslotte wil ik nog kwijt dat ik graag wat meer aandacht voor de jeugd zou zien in Rotterdam. Niet zo’n kinderochtend als er voorheen was, maar echt een ochtend met sport. Iets met de grote voorbeelden van de kinderen. Bijvoorbeeld een topruiter met zijn/haar dochter, zoals bij Jumping Amsterdam de Jumpertjes ochtend. Britt Dekker is ook leuk, als zij zegt dat kinderen nooit meer zonder cap mogen rijden, doen ze dat ook echt niet. Ook zou het leuk zijn iets met Sanne Thijssen te doen. De jeugd vindt haar leuk, ze spreekt ze aan, omdat ze zelf ook nog zo jong is. Ik denk ook dat zij jeugdruiters kan stimuleren. Zoals Anky vroeger bij de dressuur. Als allerlaatste hoop ik dat we in 2022 weer een ouderwets, normaal CHIO krijgen, maar wel met de sfeer en het knusse van dit jaar”.

Nog maar zo kort vrijwilliger bij het CHIO en dan al zo enthousiast en begaan, wat ontzettend leuk om te horen. Een geboren vrijwilliger gezien ook al haar andere activiteiten, respect Marieke ! We wensen je heel veel plezier met alles wat je doet en zien je graag terug op het CHIO 2022.

photo credits: Liesbeth Foppen