Toppers over 71 jaar CHIO: Ellen Bontje

CHIO
JM T1 256 E 12 A Bontje E Olympic Larius 1

Aan maar liefst drie Olympische spelen nam ze deel, waarbij ze twee zilveren teammedailles won. Haar laatste grote succes was het behalen van de Nederlandse kampioenstitel in 2002. Al voor ze in Rotterdam mocht rijden, kwam ze op haar brommertje drie dagen lang naar het Kralingse bos om te kijken. Ze was haar eigen groom EN chauffeur en dacht dat we haar in Nederland vergeten waren. Maar dat zijn we natuurlijk niet ! Ze was blij verrast toen we haar belden en nodigde ons spontaan uit bij haar thuis. Dat hadden we heel graag gedaan, maar we vonden de 450 kilometer toch iets te ver. Het telefoongesprek was er niet minder om..... In de serie Toppers over 71 jaar CHIO praten we dit keer bij met één van de hippische hoofdrolspelers van Sydney 2000: Ellen Bontje !

"Het gaat goed met me", begint ze positief. “Ik woon nog altijd op dezelfde stal, sinds mei 1981 al, ik heb net mijn veertig jarig jubileum gevierd. Ik begon er in dienst van de heer Neckermann, daarna was ik er in dienst van de heer Schumacher, toen heb ik het zelf 20 jaar gepacht en in eind 2017 heb ik de pacht terug gegeven. Ik woon er gelukkig nog wel, maar heb niets meer te zeggen”. Ze lacht en geeft toe dat dat soms wel moeilijk is. Ellen begeleidt op haar vroegere topsport-stal nog twee mensen, rijdt vele kilometers om collega-ruiters les te geven en geeft veel clinics. Ze heeft er net weer twee dagen van tien clinics op zitten en verontschuldigt zich voor het gevolg; een schorre stem. Maar ze klinkt duidelijk enthousiast als ze erover vertelt en dat bevestigt ze: “Vroeg wilde ik nooit les geven, maar na mijn instructeursopleiding ben ik er meer over na gaan denken en ben ik het steeds leuker gaan vinden. Sinds 2010 rijd ik zelf niet meer. Ik ben toen smerig gevallen en heb heel veel mazzel gehad hoe het afgelopen is. Ik zou nog heel graag willen hoor, zeker als ik iemand les geef en die ruiter heeft een probleem, maar elke pas van een paard doet zeer in mijn hoofd, dus beter van niet”.

Op de brommer naar het Kralingse Bos

Als we Ellen vragen wanneer ze voor de eerste keer op het CHIO Rotterdam was, moet ze lachen, ze ziet het weer helemaal voor zich. “Dat is een grappig verhaal. Een zus van mijn moeder woonde in Berkel en Rodenrijs, ik was denk ik 16, in 1972 en had net een brommertje en in Rotterdam was het EK pony’s. Drie dagen ben ik heen en weer gereden en ik heb ongelooflijk genoten! Er reed een Duits meisje met echt zo’n “pony pony”, zooooo goed, dat vergeet ik nooit en ik dacht steeds dat het zo geweldig zou zijn als ik dat ook ooit eens zou kunnen. Volgens mij reed ik in 1991 voor de eerste keer zelf, met Larius (foto). De entourage in het Kralingse bos vond ik zooooooo ontzettend geweldig! Het stadion in het bos, de Kür op Muziek in een bak waar ik bijna over de voeten van het publiek reed, wat een sfeer! Met Silvano vond ik het later ook wel spannend de mensen zo dicht op de ring, maar hij was heel braaf en het ging allemaal goed. Ik heb niet heel vaak in Rotterdam gereden, omdat het altijd aan het eind van het seizoen was (redactie Het CHIO was toen nog in augustus), maar ik vond het er wel bijzonder. In het begin vond ik het een nadeel dat de stallen zover van het hoofdterrein lagen, maar later ging ik dat juist waarderen. De rust en de ruimte die we voor de paarden hadden, heel fijn vond ik dat. Als ik terug denk aan Rotterdam, denk ik ook als eerste aan het terrein, dat is zo uniek. Ik heb ook eens twee dagen clinics gegeven tijdens het CHIO, met de heer Schumacher, ik reed en hij begeleidde mij”.

Het is duidelijk hoorbaar dat Ellen geniet van de mooie herinneringen. Over haar allermooiste herinnering hoeft ze geen moment na te denken: “Mijn rit met Silvano in de Grand Prix in Sydney 2000, zonder twijfel, die paste 100%, het was mijn beste Grand Prix ooit.”

Silvano wilde niemand anders

Terug naar Rotterdam. Komt ze er nog wel eens en heeft ze buiten ons terrein ook wel eens iets van de stad gezien ? Beide vragen moet ze met nee beantwoorden: “Het is helaas te ver voor mij, ik moet er enkele reis vijf uur voor in de auto zitten. Ca. 13 jaar geleden ben ik er voor het laatst geweest, een vriendin mocht rijden en die hielp ik wel eens. Ik heb het toen gecombineerd met een bezoek aan mijn ouders. In de stad Rotterdam ben ik nog nooit geweest, ik ben geen stadmens en eerlijk gezegd interesseren steden mij helemaal niets. Bovendien kwam ik eigenlijk altijd zonder groom, dus had ik werk zat. Ik weet het, ik ben altijd een gek mens geweest, maar Silvano was dat ook, serieus. Als iemand anders iets met hem deed, was hij uit zijn hum en dat was geen verbeelding. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar als ik weg was en ik liet hem bijvoorbeeld poetsen door iemand anders, dan was hij voor diegene heel vervelend en stond hij daarna in zijn stal als een zielig vogeltje. Ik heb hem zelfs toen eens getemperatuurd, omdat ik dacht dat hij niet goed was geworden.

Rotterdam was mooi, maar Wiesbaden was mijn favoriete concours. Het was slechts een half uur bij mij vandaan. Er zat veel echt paardenpubliek en er kwamen de nodige mensen speciaal voor mij, geweldig vond ik dat. In Nederland was ik ook gek van het NK toen dat in Nijmegen was, ook daar was veel echt dressuurpubliek. In Duitsland reed ik natuurlijk ook graag in Aken, GE-WEL-DIG om daar te mogen rijden”.

We zijn benieuwd of Ellen de Nederlandse sport nog volgt. Ze verontschuldigt zich bijna: “Nee eigenlijk weinig. Ik lees de Duitse vakbladen en daar staat wel eens wat in. En vrienden praten me na kampioenschappen bij, maar dat is het eigenlijk, ik ben het contact met Nederland een beetje verloren. Ik heb nog wel in Eindhoven NK gereden, maar bijna niemand kende me daar nog, ik moest mezelf echt voorstellen”.

Alleen met drie hengsten op pad

Zoals gezegd rijdt ze sinds 2010 niet meer. Is haar toch een paard opgevallen waarop ze graag in het zadel stapt(e) ? Ook hier komt het antwoord weer zonder enige twijfel: “Totilas natuurlijk! Niet om op wedstrijd uit te brengen, daar kan je alleen maar mee verliezen na de combinatie Edward – Totilas, maar ik had hem graag thuis eens een paar dagen rond gestuurd, gewoon om hem gevoeld te hebben. Overigens heb ik het vaak gehad dat ik ergens was en dat ik over een bepaald paard dacht, dat ik die toch heel graag eens zou willen rijden. Ik wil niet arrogant doen, dat was gewoon uit interesse, dat ik dacht dat ik daar wat mee zou kunnen en ik heel benieuwd was of me dat zou lukken”.

Een vraag die we regelmatig stellen in deze serie en zo ook aan Ellen: Heeft Ellen iets dat we niet van haar weten of verwachten en wat leuk is om aan onze volgers te vertellen ? Ze lacht weer: “Ik ben natuurlijk helemaal hartstikke gek ! Wie is er nu zijn eigen groom, eigen chauffeur en gaat helemaal alleen met drie hengsten op pad ?! Verder heb ik eigenlijk weinig raars, ik leef voor paarden en de sport en ben verder heel saai.”

Veel aan Silvano te danken

Net als iedereen mag ook deze, 62-jarige, maar nog oh zo energieke, voormalige topamazone het gesprek zelf afsluiten. Een gesprek met een brede lach, waaruit duidelijk blijkt hoe gek Ellen op haar paarden en de sport is, maar ze krijgt toch een serieuze, zelfs ietwat terneergeslagen toon in haar stem als ze haar antwoord begint: “De hele Corona-periode was niet fijn. Er zijn heel veel geplande clinics geannuleerd. Gelukkig mocht ik wel collega beroepsruiters trainen, maar verder niet. Dat was financieel natuurlijk vervelend, maar ik doe het ook heel graag. Zeker de meerdaagse clinics vind ik leuk, dan kan je echt ergens aan werken en iemand verder helpen. Ook zou ik ontzettend graag weer een keer naar Nederland komen. Ik ben al 1,5 jaar niet bij familie en vrienden geweest. Natuurlijk heb ook ik me zorgen gemaakt, maar inmiddels heb ik mijn eerste vaccinatie gehad en het mag nu wel een keer over zijn. Verder wil ik graag met Silvano afsluiten. Helaas heb ik hem op 30 jarige leeftijd in moeten laten slapen. Tot zijn 27e, 28e jaar was hij zo fit dat ik hem zo weer op wilde zadelen. Daarna werd het snel minder. Hij ging o.a. slechter eten. Alles heb ik voor hem gedaan en tot het laatst veerde hij op als hij me zag. Maar hij begon er slecht uit te zien en je moet een keer die hele moeilijke beslissing nemen. Ik heb vreselijk veel aan hem te danken en met hem bereikt en dan moet je een keer de dierenliefde hebben om hem te laten gaan”.

Een mooi einde aan een bijzonder gesprek met een paardenvrouw in hart en nieren. Een eerbetoon aan haar allergrootste paardenliefde ooit. Dat is hij en dat zal hij altijd blijven, Silvano N. Dank voor je openhartigheid Ellen, dank voor alles wat je voor de Nederlandse dressuursport hebt betekend, we hopen je nog eens terug te zien binnen onze rood-wit-blauwe grenzen!

photo credits: Jacob Melissen

  • Deel dit artikel