Team Texel heeft een count down clock naar het CHIO op hun telefoon

CHIO
Whats App Image 2020 12 25 at 15 49 06

Vrijwilliger van het CHIO Rotterdam ben je niet vier dagen per jaar, dat ben je het hele jaar. In eerdere gesprekken met vrijwilligers hoorden we al vaker dat het CHIO het gehele jaar als een rode draad door hun leven loopt. Ook in het gesprek met “Team Texel” komt het naar voren. Team Texel is een vast groepje van drie dames met in hun kielzog ieder jaar nog één of twee enthousiastelingen van het Waddeneiland. We vroegen hen als afsluiting van het vrijwilligersjaar 2020 om een interview tussen kerst en oud & nieuw. Echter de dames hebben alle drie drukke agenda’s, dus dat lukte niet. Maar dan doen we het toch gewoon op de ochtend van eerste kerstdag ? Via Zoom, dan zien we elkaar, gezellig ! Dus, als de meeste Nederlanders aan het kerstontbijt zitten, spreken wij drie van de vele trouwe vrijwilligers van ons concours.

We stellen Team Texel eerst voor. Anina Bergamin (26), Marleen Bergamin (38) en Michelle van Bennekom (22) wonen en werken dus allen op Texel. Anina zag in 2014 een oproep op Facebook voor vrijwilligers en begon in eerste instantie in haar ééntje als vrijwilliger. Ze vond het zo leuk, dat ze Marleen, de vrouw van haar oom, het jaar erna mee vroeg. Michelle had paardrijles van Marleen, leerde zo Anina kennen en sloot het jaar daarna aan. De drie dames zijn werkzaam in team servicemedewerkers oftewel de hostesses. Als we vragen wat hun werkzaamheden zijn, komt meteen de kenmerkende lach tevoorschijn: “Mensen wegsturen waar ze niet mogen komen! Maar serieus, we checken kaartjes, wijzen mensen de weg, wijzen plaatsen aan, assisteren ringmeesters en beveiliging. Dat soort dingen, wij helpen alle aanwezigen op het terrein waar we kunnen en doen ondertussen heel gezellig met diezelfde aanwezigen maar ook met onze collega vrijwilligers”.

In de functie van servicemedewerker zien vrijwilligers veel van de sport. We vragen de dames naar hun voorkeur discipline en of ze een favoriete ruiter en paard hebben. Michelle: “Ik ga voor het springen en Maikel van der Vleuten staat bij mij met stip op één. Hij is tijdens het CHIO zo spontaan en zo ontzettend leuk met de vrijwilligers, hij staat open voor alles. En hij rijdt natuurlijk fantastisch! Mijn favoriete springpaard is Zenith van Jeroen Dubbeldam en dressuurpaard Charmeur van Madeleine Witte, beiden helaas niet meer actief in de sport”. Marleen geeft de voorkeur aan dressuur, al kijkt ze ook graag springen: “Ik heb niet echt een favoriet paard, ik kan genieten van een combinatie, de samenwerking tussen ruiter en paard. Maar als ik ruiters moet noemen sluit ik me een beetje bij Michelle aan, ik vind Madeleine Witte heel fijn rijden en bij het springen Jeroen Dubbeldam”. Anina sluit deze vraag af: “Ik ga voor het springen, al vind ik de Kür op muziek ook heel gaaf. Ook bij mij staat Maikel van der Vleuten bovenaan mijn lijstje, maar sinds ik kennis heb mogen maken met Doron Kuijpers volg ik hem ook en word ik ook steeds meer fan van hem. Vroeger als ponymeisje was ik zoals velen helemaal gek van Anky en Bonfire en wat meer recent vond ik ook weer zoals velen Totilas geweldig. Door zijn overlijden heb ik veel filmpjes terug gekeken van hem en Edward Gal en dat geeft me nog steeds kippenvel”.


Ook in dit gesprek ontkomen we er niet aan, er was geen CHIO dit jaar. Hoe heeft Team Texel dit beleefd? Er volgt een woordenstroom vanuit Texel, maar de jongste, Michelle, wint het: “VERSCHRIKKELIJK ! We tellen het hele jaar af, ik heb een countdown clock op mijn telefoon. Steeds die leuke herinneringen via Facebook, echt heel triest. De dagen dat we eigenlijk in Rotterdam zouden zijn, waren een drama. Steeds dachten we nu zouden we onderweg zijn, nu zouden we dit, enz. Wat nog wel iets scheelde, was dat onze coördinator en twee andere teamleden drie dagen bij ons op Texel kwamen logeren, waren we toch nog bij elkaar”. Marleen: “Ik miste de voorpret ook zo erg, we wisten het al vroeg, dus dat viel ook helemaal weg. Het duurde vanaf dat moment opeens zo ontzettend lang tot het CHIO van 2021. En het contact met de andere vrijwilligers waarvan we de meesten maar één of twee keer per jaar zien, heb ik ook heel erg gemist. En natuurlijk het vest ! De vrijwilligers krijgen ieder jaar een andere kleur vest en polo en die bewaren we zorgvuldig, een vest staat voor een jaar, 2020 ontbreekt nu ……”. Anina: “Ik ging verhuizen en voor het CHIO heb ik speciale nette kleding in zwart wit Die kwam ik tijdens het in- en uitpakken tegen. De tranen rolden over mijn wangen”.

We hebben het al begrepen, bij deze dames zit het CHIO Rotterdam in hun hart. Maar wat is nu een speciale herinnering die ze graag met ons delen? Weer neemt de jongste het woord: “De finale van de landenwedstrijd dressuur in 2018 ! We hadden op dat moment even niets te doen, zaten in een lege skybox en Nederland won. Kippenvel kreeg ik daar van. En 's avonds door het donkere bos fietsen om op de foto te kunnen op één van de plastic paarden. En een andere vrijwilliger meesmokkelen het hotel in waar we sliepen; ook 's nachts is het feest in Rotterdam! Of een beveiliger van datzelfde hotel lief aankijken en met hem het dak op mogen om de schitterende skyline van de stad te zien. En op zoek zijn naar een collega en een deur open doen waar geen collega blijkt te slapen, maar een totaal vreemde. En zo kan ik nog wel even door gaan. Het CHIO is hard werken en lange dagen maken, maar met zo ontzettend veel lol!” Marleen hoort het verhaal van haar vriendin lachend aan en knikt steeds instemmend, maar heeft toch ook een hele verdrietige herinnering: “Ik vergeet nooit dat in 2014 tijdens de Grote Prijs Dennis Lynch viel met zijn paard Coulisa, vlak voor ons. Een vreselijk gezicht. Het paard werd opgehaald met een paarden ambulance. Dat beeld raak ik nooit meer kwijt. En als Madeleine Witte moet rijden krijgen we ook elke keer weer kippenvel. Ons team is fan van haar en haar paarden, vriendin-van-het-team noemen we haar en als zij moet starten, proberen we altijd met zoveel mogelijk teamleden te gaan kijken om haar te supporten, geweldig is dat”. Anina tenslotte: “Mijn verjaardag tijdens het EK 2019 was bijzonder, maar tijdens datzelfde EK overleed mijn opa. Maandag na de opening ben ik afscheid van hem gaan nemen. Die week werd dus een rollercoaster, maar het EK gaf wel afleiding. Als ik aan de reguliere CHIO’s denk, denk ik aan de keet, gezelligheid, het feestplein, Moët champagne, eigenlijk één groot feest”.

Mooie herinneringen. Hebben de eilandbewoners ook nog dromen ? Michelle zou nog wel eens mee willen draaien bij het team van stalling, maar dan moet ze wel het servicemedewerkers team missen, wat ze eigenlijk ook niet wil. Marleen wil, zeker na dit jaar, nog minstens 30 jaar CHIO beleven. Tijdens het EK werd ze samen met Anina en Michelle door portohouder Maikel van Geijlswijk in een soort crisispositie geplaatst. Overal waar even nood was of handjes te kort waren, werden zij ingezet en dat vond ze ontzettend leuk en voor herhaling vatbaar. En als ze te oud is om heen en weer te rennen wil ze wel jury-assistente worden. Anina hoort het lachend aan en sluit zich zowel bij Michelle als Marleen graag aan.

Zijn er nog zaken die ze tijdens het CHIO graag zouden zien ? Het blijft even stil, 'hun' concours is al zo mooi, maar dan komen er toch wat dingen. Tijdens het CHIO 2018 was de terreinindeling anders dan anders en dat willen ze graag zo houden, daar was over nagedacht, terug naar 2018 ! Ook zien ze graag meer shows. Een show van Koos de Ronde zoals in het verleden of de Six Bars, springruiters die dressuur rijden, Gerard Joling op een Fries paard zoals bij Jumping Amsterdam, enz. En, ze durven het bijna niet te zeggen, twijfelen, maar zeggen het toch: De kinderochtend mag weg. Marleen heeft een zoontje, Anina is juf, maar kinderen op het CHIO Rotterdam vinden deze dames geen succes.

Is het CHIO Rotterdam het enige evenement waar Team Texel actief is of zijn ze ook op andere evenementen vrijwilliger ? Marleen: “Anina en ik helpen tijdens Jumping Amsterdam, wij hebben bij het WK pony mennen in Breda geholpen en met Michelle zou ik gaan helpen bij het WK vierspannen in Valkenswaard dit jaar. Maar dat ging helaas niet door, ook vanwege Corona. Het CHIO was ons eerste evenement en is ook het leukste. Vanwege het totaalplaatje; het terrein, midden in de stad, de sfeer, de topsport, de vele vrijwilligers, de gezelligheid, het CHIO is het gewoon!”

Ook Team Texel mag het gesprek zoals iedereen zelf afsluiten. Michelle begint: “Ik kan niet wachten tot het CHIO 2021, nog 181 dagen ! Zoals bij velen bekend hebben wij voor het EK “Het Keetlied” geschreven wat ingezongen is door Havenzanger en springruiter Wesley Mulder. We willen nu naast de EK versie een gewone CHIO versie schrijven en hopelijk wil Wesley nog een keer zo lief zijn ons te helpen …….. “ Anina: “Ik kan heel veel zeggen, kan uren over het CHIO praten, maar ik kan heel simpel gezegd niet wachten om weer een wijntje te drinken en op tafel te dansen in de keet!“ Marleen: “Ik sluit me aan bij Michelle en Anina en wil vooral dat het weer zo snel mogelijk wordt als voorheen. Voor 2021 ben ik blij met alles wat kan, maar hopelijk is 2022 alles weer normaal ! We hebben alles zo ontzettend gemist, zelfs Hotel Van der Valk, waar we, behalve tijdens het EK, slapen”. Anina die familie heeft in de omgeving Rotterdam onderbreekt Marleen bevestigend: “Nou inderdaad, Van der Valk Blijdorp, altijd als ik er langs rijd, moet ik aan het CHIO denken !”. Marleen, als groepsoudste, neemt het woord weer over voor de laatste woorden vanaf Texel: “Tenslotte willen we nog graag onze coördinator Marjan de Wildt bedanken. Dankzij haar is dit alles mogelijk, ze doet alles voor het team en organiseert ook buiten het CHIO leuke uitjes”.

Mooie woorden van drie trouwe en bevlogen vrijwilligers waarmee we het vrijwilligersjaar 2020, ook zonder actieve editie, met een gerust hart kunnen afsluiten: Aan hen, maar zeker ook aan de vele andere, trouwe vrijwilligers van het concours, zal de toekomst van het CHIO Rotterdam niet liggen !

  • Deel dit artikel