Marjon Schippers zou graag de bodem van de Rotterdampiste slepen
Evenementen kunnen niet zonder vrijwilligers. Het CHIO al helemaal niet. Jaarlijks zijn bijna 300 enthousiaste mannen en vrouwen, jongens en meisjes actief tijdens en rond die paar dagen in juni. Sommigen zetten zich de vier dagen van het evenement in voor ons concours, maar anderen ook een groot deel van het jaar.
Regelmatig zetten we er één in de spotlights en deze keer is dat Marjon Schippers van het mediateam.
Marjon is 48 jaar en geboren in het Overijsselse dorpje De Krim. Inmiddels woont ze in Vlaardingen en heeft ze drie dochters van 17, 21 en 24 jaar waarvan de jongste en de oudste het paardenvirus van hun moeder hebben overgenomen . Marjon was als jong meisje al gek op paarden.
Begonnen bij Gert van den Hof
Marjon: “Toen ik ongeveer tien jaar was, zag ik bij de buren paarden in het land. Ik mocht op een oude pony naar een rijvereniging in Slagharen. Na lang zeuren kreeg ik een eigen pony en ging ik lessen bij Gert van den Hof, ook in Slagharen. Na een poosje vroeg hij me om voor hem te gaan rijden en zelfs wedstrijden te gaan starten. Naast paarden houd ik van sporten, hardlopen, wandelen met mijn vier honden en leuke dingen doen met vriendinnen. Ook ben ik gek op mijn drie katten.”
Via de Rotterdamsche Manège
“Circa zes of zeven jaar geleden kwam ik voor de eerste keer op het CHIO, toen als publiek. Mijn dochters waren gaan paardrijden en zo werd onze interesse gewekt. Vorig jaar ben ik begonnen als vrijwilliger. Onze paarden staan inmiddels op de Rotterdamsche Manège en ik werd gevraagd door Anita Lussenburg. Zij is perschef van het CHIO en heeft haar paard ook op de Rotterdamsche Manège in pension staan. Ik assisteer haar en haar team waar mogelijk. Eigenlijk ben ik een soort manusje van alles, maar daar voel ik me goed bij. Ik zorg er mede voor dat alles zo goed mogelijk reilt en zeilt. Waarom ik dit vrijwilligerswerk ben gaan doen? De paarden van mijn dochters staan dus op de Rotterdamsche en ik vind het super leuk dat het CHIO hier op het terrein georganiseerd wordt. Ik vind het heel bijzonder dat wij op het CHIO-terrein staan en dat ik ook nog eens gevraagd werd om te helpen. Voor een ander evenement zou ik zoiets niet doen, maar hier vind ik het heel leuk om mijn steentje bij te kunnen dragen.”
Het CHIO is anders
“We gaan in principe ook jaarlijks naar Jumping Amsterdam en Indoor Brabant en we zijn ook al eens in België bij Jumping Mechelen geweest, maar ik vind het CHIO anders, dit concours is uniek. Het ligt midden in de stad. Die gedaanteverwisseling van de manege en het bos naar zo’n evenement, heel bijzonder vind ik dat. Ook vind ik de sfeer heel speciaal die vind je bij andere concoursen niet. Dat zoveel vrijwilligers zich een paar dagen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat inzetten vind ik ook heel mooi en tenslotte voelt het geheel als één grote familie. Het CHIO in drie woorden? Uniek, sport, gezelligheid.”
Meer podium voor de springjeugd
“Het CHIO Rotterdam is een geweldig evenement, maar toch heb ik nog wel wensen. Zo zou ik het leuk vinden als jonge springruiters uit Zuid Holland wat meer podium krijgen net als de dressuurjeugd of zoals bij The Dutch Masters. De jeugd heeft toch de toekomst en ik denk dat rijden op grote concoursen een stimulans is om zich verder te ontwikkelen. Wat mezelf betreft, weet je wat ik ontzettend leuk zou vinden? Niet lachen, ik zou graag eens een dagje meedraaien met de firma Achterberg die de bodems verzorgt op het CHIO. Ik kan een bak slepen, dat doe ik ook altijd bij Outdoor Kralingen en zo zou ik dat tijdens het CHIO ook graag eens doen.”
Nu al mooie herinneringen
“Ik ben pas één jaar vrijwilliger geweest, maar ik heb al mooie herinneringen. Mijn dochters zijn springruiters en ik vond het dan ook heel leuk dat TeamNL springen vorig jaar de Longines League of Nations won. Ik mocht de ruiters bij elkaar zoeken voor de persconferentie en op dat moment vertrok Prinses Beatrix die bij deze rubriek aanwezig was geweest. De springruiters maakten een praatje met haar en ik was daar getuige van, heel bijzonder. Een andere leuke herinnering is dat mijn meiden mee mochten rijden met de jeugdochtend en daar les kregen van Kristy Snepvangers. Tenslotte vond ik het heel speciaal dat één van mijn dochters tijdens het CHIO door het bos reed met haar paard en diverse ruiters die ze tegen kwam een praatje met haar maakten. Super leuk en ik denk dat dit de brug van de jeugd naar de internationale top minder groot maakt.”
Als lid van de manege meer binding
“Ik denk dat het voor iedere vrijwilliger bijzonder is om mee te mogen werken aan een evenement als het CHIO, maar het feit dat ik lid ben van de manege, maakt de band nog specialer. Wij leden moeten er trots op zijn dat dit prachtige evenement eens per jaar op ons terrein plaatsvindt. Ik bedoel wie kan er zeggen dat de beste ruiters van de wereld bij hem of haar op het terrein komen rijden? Als je dan zelf ook nog eens gaat rijden en die ruiters tegenkomt is dat extra speciaal.”
“Vrijwilliger zijn op het CHIO is voor iedereen gewoon een belevenis en ik raad het dan ook iedere paardenliefhebber aan. Het is heel gaaf de topsport van zo dichtbij te kunnen meemaken op deze locatie met de onderlinge gezelligheid. Het is heel mooi om daar een steentje aan bij te kunnen dragen. Dit wordt mijn tweede jaar en ik ben van plan om het nog heel lang te blijven doen.”
“Rotterdam is dus voor mij zeker de manege en het CHIO, maar ik ga er ook graag lekker uit eten, winkelen en wandelen met mijn honden. Ook houd ik van het stadsleven. Favoriete restaurants zijn bijvoorbeeld Three en Asian Glories.”
Marc Houtzager en Jennie Zoer
“Springen is mijn favoriete discipline en Marc Houtzager en Jennie Zoer zijn mijn favoriete ruiters. Zij komen uit de streek waar ik vandaan kom en ik kwam hen regelmatig tegen in de tijd dat ik zelf wedstrijden reed. Samen met de schimmel Destiny vormde Jennie een hele mooie combinatie en dat was in die tijd dan ook mijn favoriete paard.”
Allermooiste concours
“Ik heb het in andere woorden eigenlijk al gezegd, maar het CHIO Rotterdam is het allermooiste concours dat er is, mede door de unieke locatie. Dat wij als stad Rotterdam dit hier mogen organiseren met zoveel enthousiaste vrijwilligers en waar zoveel enthousiast publiek op af komt, dat maakt de sfeer zo uniek.”
Een enthousiaste, trotse vrijwilligster heeft gesproken. Gelukkig is Marjon niet de enige, zoals zij zijn er velen. Zonder mensen als Marjon en haar collega’s zou het CHIO niet kunnen bestaan. Dank Marjon, voor je tijd, mooie woorden en zeker ook je inzet voor ons concours. Alvast heel veel plezier bij de komende editie!
Wil jij ook helpen als vrijwilliger: meld je aan
