IJzersterk terug in de top: Wim Verwimp bewijst dat passie geen houdbaarheidsdatum heeft

Wim (58) woont in Wekevorst bij Heerentals en kan zich geen ander leven voorstellen dan met paarden. Van kleins af aan reed hij pony’s en later paarden. In zijn carrière heeft hij mooie internationale resultaten behaald. Eén van zijn  toppaarden was Maxwill V (Goodwill x Dageraad). Met Maxwill V nam hij deel aan twee Europese Kampioenschappen. In 2007 bemachtigden ze een 12e plaats met het team (La Mandria) en in 2009 een 8e plaats (Windsor). 

Hierna heeft hij mooie resultaten geboekt met Neversfelde Feuer (Flemmingh x Cocktail). Dochter Jorinde nam in 2012 de teugels van hem over. Lange tijd was Wim vooral actief als instructeur. Maar na een onderbreking van tien jaar maakte Wim in 2024 zijn rentree in de internationale ring met de twaalfjarige, bruine ruin Jedaï de Massa (Don Juan de Hus x Galopin de la Font). Sinds die tijd heeft Wim grote stappen gemaakt: Vorig jaar won hij met de zoon van Don Juan de Hus in april de Grand Prix in Aken met een nieuw persoonlijk record van 70,656%. Het duo was in het Kralingse bos ook van de partij. In de Grand Prix behaalden ze de nette score van 68.58% en in de Kür deden ze er nog een schepje bovenop. Als eerste starter lieten ze in een schitterende proef 73.28% noteren. Op het Belgisch Kampioenschap gisteren in Lier behaalde hij de overwinning met 72,435% in de Grand Prix en afgelopen week won hij daar de Grand Prix Special.

Het leven van Wim bestaat vooral uit rijden en lesgeven. Maar liefst 45 paarden bevolken zijn stallen. Ook houdt hij zich op bescheiden schaal bezig met de fokkerij en klust hij graag. De hoeve waarop hij als vierde generatie Verwimp woont, is een monumentaal pand en stamt uit 1741. Behalve het woonhuis heeft hij zijn bedrijf helemaal zelf opgebouwd.

Rotterdam is uniek

Wim: “De eerste keer dat ik op het CHIO Rotterdam kwam, was heel lang geleden als ruiter. Dat kan wel dertig jaar geleden zijn. Ik ben er sindsdien bijna ieder jaar geweest, als ruiter of als instructeur. Ik heb wel tien verschillende paarden aan de start gebracht en heb het altijd heel fijn gevonden om bij jullie te rijden. Typisch Rotterdam vind ik natuurlijk de locatie. De stallen zijn ver weg, maar in het bos en dat geeft me een ontspannen gevoel. De weg van de stallen naar het hoofdterrein, dat heeft iets. In het bos, in de stad. Ik ben op heel veel concoursen geweest, maar Rotterdam is uniek. Niets lijkt op jullie concours. De logistiek is niet praktisch besef ik en verplaatsen zou op diverse fronten een verbetering zijn, maar geen enkele locatie zou de sfeer van het Kralingse Bos kunnen evenaren.”

“Ik heb veel mooie herinneringen aan het CHIO, zowel voor mezelf als mijn partner als mijn dochter. Eigenlijk waren alle jaren mooi, vooral als de zon scheen, maar dat heb je met alle outdoor concoursen. Mijn allermooiste herinnering qua sport is echter niet op mezelf van toepassing, maar op mijn dochter Jorinde. Op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro mocht ze als jongste deelnemer aan de start komen en dat was geweldig. Toen ze in Aken als Young Rider als beste Belg eindigde, was ik ook heel trots en in 2015 in Aken als senior mogen rijden was natuurlijk ook geweldig.” Hier spreekt duidelijk een trotse vader.

“Als ik in Rotterdam ben, kom ik nooit verder dan jullie terrein. Ik ben geen uitgaansmens en ga nooit de stad in. Ik kijk graag naar collega ruiters en houd ervan om aan mijn sociale contacten te werken. Ik praat graag met collega’s, trainers enz. en wissel graag ideeën en gedachten uit.”

Jedaï de Massa

We vragen Wim om ons te vertellen over zijn huidige toppaard. Een lach verschijnt op zijn gezicht als hij antwoordt. Wim: “Jedai is mene maat. Hij is van een Koreaanse klant die ik al bijna 20 jaar ken. We hebben nooit samen een paard gehad, maar op een gegeven moment kwamen drie paarden van hem bij ons op stal. Jedai heeft zeven maanden bij Catherine Dufour gestaan en kwam bij ons, omdat Jorinde hem zou gaan rijden. Ik was toen dus gestopt. Echter hij was eerlijk, maar oprecht bang en heel sensibel. Daarom heb ik hem overgenomen en hij is nooit meer weggegaan. Hij is één van de eerste paarden die niet van mezelf is, maar gelukkig mag hij voorlopig blijven. Hij is nog steeds heel sensibel, maar het vertrouwen tussen is ons is sterk gegroeid. (lachend) Ik koop hem om met suiker, er gaat op een concours wel een kilo suiker per dag doorheen. Jedai is half Lusitano en heeft veel talent voor piaffe en passage. Hij is goud eerlijk en als je zijn vertrouwen hebt, doet hij alles voor je.”

Mens van de praktijk

“Ik vind het een mooie uitdaging om het vertrouwen van een dier te krijgen. Ik ben een mens van de praktijk en haatte school. Zoals jullie in Rotterdam zeggen, geen woorden, maar daden. Toen ik vijftien jaar was, ben ik gestopt met school. Het is geen voorbeeld, maar als ik het over zou moeten doen, zou ik het weer op die manier doen. Zolang het niet over computers gaat, kan niemand me wat wijs maken durf ik te zeggen. Ik heb alles gedaan voor ik me full time met de paarden bezig ging houden. Ik heb zelfs bij General Motors gewerkt en lichtreclames opgehangen. Mijn vader was voorzitter van de Belgische landbouwcommissie en gaf in die hoedanigheid cursussen en ook die volgde ik allemaal.”

Emotie en verhaal in de Kür

“Terug naar Rotterdam. Vorig jaar reed ik de kür die Jorinde eigenlijk zou rijden op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in 2016. Echter daar was ze net niet bij. Nu heeft Jedai een eigen kür, maar toen nog niet, vandaar dat ik die van haar reed. Er zit veel emotie in die kür en er zit een verhaal in, waar ik beiden van houd. Blijkbaar sloeg hij aan, want de reacties waren goed en het was echt genieten en ik ben dan ook heel blij dat ik dit jaar weer jullie Rotterdam piste binnen mag rijden.”

Wij ook Wim! We vragen onze gezellige, Belgische gesprekspartner het gesprek zelf af te sluiten. Even denkt hij na en dan volgt een serieus antwoord. Wim: “Onze sport is zo mooi en we nemen onze paarden echt in ons hart. Toch zijn er mensen die niet beseffen met hoeveel zorg en plezier wij ruiters dat doen. Zeven dagen in de week, 24 uur per dag. Tegenstanders van onze sport beseffen dit niet. Weet je waar ze zich druk om moeten maken? Om in Nederland te blijven, over de Oostvaardersplassen. Ze noemen het natuur, maar daar maak je paarden niet gelukkig, dat is pas ongelooflijk zielig. Uitzonderingen zijn er altijd, maar wij zorgen echt voor onze paarden, zo goed als we kunnen en met heel ons hart!”

Mooi gesproken Wim. Dank voor je tijd en mooie woorden aan ons adres en heel graag tot juni in het Kralingse bos.