Bondscoach Noortje Radstake over het belang van het CHIO voor para dressuur

Noortje is 43 jaar en woont in Voorst bij Doetinchem. Ze heeft een fokkerij en trainingsstal van dressuurpaarden waar ze twaalf fokmerries en acht rijpaarden heeft. Ze woont samen met haar vriend en hun gemeenschappelijke hobby is de slipjacht waarvoor ze negen honden hebben.

Het moest zo zijn

Noortje: “Ik ben bondscoach geworden door Joyce Heuitink die mij ook met de para sport in aanraking heeft gebracht. We kennen elkaar al van jongs af aan, ik leste bij haar. Ik werd enthousiast van de para dressuur en toen Joyce begon over de rol als bondscoach, ben ik daar dan ook serieus over na gaan denken. Ik was al eens chef d’equipe in Quatar. Het idee werd steeds leuker. Van het één kwam het ander en op een gegeven moment was het een logische stap. Ik ben ook humaan fysiotherapeute en daardoor kan ik handicaps beter begrijpen, wat ook weer handig is bij mijn functie. Eigenlijk moest het gewoon zo zijn.”

Voor paardenmensen en niet-paardenmensen

“In 2011 kwam ik voor de eerste keer op het CHIO Rotterdam, waar toen het Europees Kampioenschap dressuur werd georganiseerd. Ik weet nog dat ik het prachtig vond. We reden verkeerd en zagen zo veel van de omgeving. Heel apart vond ik dat in die omgeving een concours werd georganiseerd, zoveel rust in zo’n grote stad, heel bijzonder. Daarna ben ik vaker op het CHIO geweest en ik vind dat er bij jullie een dorpsachtige sfeer heerst. Het is druk, er wandelen veel mensen rond die duidelijk niet alleen voor de paarden komen. Ze shoppen, ze eten, leuk om te zien. Ik vind het mooi als mensen die op onze sport af komen een leuke dag hebben, dat niet alleen paardenmensen een dagje uit zijn op een hippisch evenement, maar ook niet paardenmensen. Mooi dat dat zo samen kan komen.”

Blij met plaats in programma CHIO

“Ik ben blij dat de para dressuur ook dit jaar weer een plaats op jullie programma heeft gekregen. Het is altijd goed voor onze ruiters en paarden om te mogen oefenen in een ambiance als die van het CHIO. Ik zeg goed, maar bedoel eigenlijk zelfs belangrijk. Dit jaar is het extra fijn, omdat het een goede voorbereiding op het Wereldkampioenschap in Aken is. Ik hoop echt dat het in de toekomst zo blijft dat we welkom zijn in Rotterdam. De para dressuur heeft dit nodig. De ruiters vinden het ook heel leuk, ze rijden voor eigen publiek en iedereen kan komen kijken. Natuurlijk is een Europees Kampioenschap ook mooi, maar als dat bijvoorbeeld in Italië plaatsvindt, zal het thuisfront minder makkelijk die reis maken dan naar Rotterdam. Ik probeer dit jaar met een zo goed mogelijk deelnemersveld naar Rotterdam te komen, wat mij betreft kunnen jullie onze topruiters in actie gaan zien.”

Handicap even vergeten

“Zoals reeds gezegd, het is belangrijk voor de ervaring, maar zeker ook om te laten zien aan het vele publiek dat ook deze groep topsport kan bedrijven. De samenwerking tussen mens en paard is in deze tak van sport nog specialer dan in de reguliere paardensport. Te zien wat mens en paard samen kunnen, mensen te laten genieten en dan ook nog goed presteren, dat is zo mooi. Tenslotte, maar zeker ook heel belangrijk, de ruiters genieten van hun sport, misschien wel meer dan wie dan ook en ik denk dat genieten en dit uitstralen een voorwaarde is om op het hoogste niveau te kunnen presteren. De para dressuur geeft sommige ruiters benen die ze in het dagelijks leven niet of niet volledig hebben. Ze vergeten hun handicap even, hun sport is puur genieten.”

De toekomst 

“Hoe Team NL para dressuur ervoor staat met het oog op Aken? We hebben dit jaar een combi tussen ervaren, oude rotten en nieuwe aanwas. We hebben veelbelovende, nieuwe ruiters en paarden. het wordt interessant. Ik denk dat we nog steeds een hele goede groep hebben. Misschien komt voor het allerhoogste niveau Aken dit jaar nog wat te vroeg, maar op de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles denk ik dat we er weer klaar voor zijn.”

Pluim voor Joyce Heuitink

Team NL para dressuur presteert al jaren op het allerhoogste niveau, beter dan hun collega’s in de reguliere sport. We vragen Noortje naar de reden hiervan. Noortje: “Een pluim voor Joyce Heutink hierin. Onder haar hoede is de para dressuur in Nederland uitgegroeid tot één van de beste landen mondiaal. Daarnaast hebben we geluk gehad goede paarden te kunnen behouden voor Nederland. Ik hoop dat dit alles mij ook gaat lukken. Ook is het niveau en fanatisme onder de ruiters heel groot. Wat denk ik weer een gevolg is van. Ik bedoel, als je wint, wil je dat nog een keer beleven en nog een keer en nog een keer. Het is heel aanstekelijk. Natuurlijk zijn we ook afhankelijk van sponsoren. Samengevoegd zijn de successen van Team NL para dressuur een samenkomst van factoren.”

Mooiste herinnering

“Ik loop nog niet zo heel lang mee in de para dressuur, maar heb al wel mooie herinneringen. De allermooiste is het EK dressuur vorig jaar in Ermelo waar Nederland met het team zilver won en mijn leerlinge Tessa Baaijens individueel brons wist te behalen. We hebben daar samen drie jaar zo hard voor gewerkt en als het dan allemaal lukt, als je de proef kunt rijden die je bedacht had, dat is geweldig.”

Feyenoord, Willem van Hanegem, Jules Deelder

Aan het accent van onze nieuwe bondscoach is duidelijk te horen dat ze niet uit de omgeving van Rotterdam komt. We zijn benieuwd, heeft ze ook wat met onze stad of is dat te ver van haar bed? Haar antwoord is verassend. Noortje, lachend: “Ik ben ongeveer mijn hele leven al fan van Feyenoord. Ik ben zeker geen die hard voetbalfan, maar vanaf de basisschool volg ik Feyenoord al. Ik heb zelfs een sjaal en shirt van de club. Dit is gekomen door de vader van een vriendin. Rotterdam heeft ook bijzondere personen binnen haar stadsgrenzen. Ik ben fan van Willem van Hanegem en toen hij nog leefde vond ik Jules Deelder ook een inspirerende man. Hoe eigenzinnig hij was, geweldig.”

Betoveren en inspireren

Na dit verassende, maar zeker leuke antwoord, vragen we Noortje het gesprek zelf af te sluiten. Noortje: “Ondanks de vele nare dingen die momenteel in de wereld plaatsvinden, wil ik toch terug gaan naar de paardensport. Ik hoop dat we onze sport nog lang mogen blijven etaleren. Dat we kunnen genieten van de samenwerking tussen mens en dier, maar ook dat we niet-ruiters en niet-paardenmensen kunnen blijven betoveren en inspireren. Dat we kunnen blijven laten zien hoe mooi onze sport is. Ik had vroeger al tranen in mijn ogen als ik Anky en Bonfire in actie zag. Dit duo betoverde iedereen, niet alleen paardenmensen en dit verschijnsel wil ik graag blijven behouden.”

Mooie woorden uit de mond van een enthousiaste bondscoach die ondanks dat ze nog maar kort in functie is, maar al duidelijk hart heeft voor 'haar' sport en ruiters. Mooi om te horen Noortje. Heel veel succes en plezier met alles en heel graag tot in juni in het Kralingse Bos.